Korzenie lukrecji
Działanie korzeni lukrecji związane jest głównie z obecnością glicyryzyny oraz związków flawonoidowych. Jest to działanie wykrztuśne, moczopędne i rozkurczające. Korzeń lukrecji jest przysłowiowo słodki, a w związku z tym bywa używany do poprawienia smaku innych leków. Stosuje się go również w leczeniu schorzeń oddechowych, a w ostatnich latach dodaje się do preparatów przeznaczonych do leczenia choroby wrzodowej. Korzenie lukrecji stosuje się nie tylko w lecznictwie. Ivanow i Korczebokowa (1956) stwierdzili przydatność odpadów z korzeni lukrecji do barwienia wełny i jedwabiu, co może mieć znaczenie dla barwienia tkanin artystycznych, zwłaszcza że barwnik jest bardzo trwały. W ZSRR wykorzystuje się odpady korzeni lukrecji w przemyśle metali kolorowych, jak również przeprowadza się próby nad wykorzystaniem ziela lukrecji na paszę. W części nadziemnej, która u lukrecji jest bardzo bujna, nie występuje glicyryzyna ani kwas glicyryzynowy, natomiast stwierdzono obecność szeregu cukrów, jak również witamin i związków estrogennych oraz flawonów (Murawiow, Sokołów, Nadzieżina, 1970). Zawartość związków czynnych lukrecji zmienia się w zależności od genotypu, jak i podlega wahaniom w ciągu ontogenezy. Stosunkowo najwięcej badań poświęcono zmianom zawartości glicyryzyny. Glicyryzyna zlokalizowana jest w komórkach korzeni i rozłogów, zwłaszcza kory wtórnej i rdzenia. Zawartość jej w surowcu waha się w granicach 3-12%, w zależności od pochodzenia i warunków wegetacji.
