Kozieradka pospolita
Kozieradka jest rośliną jednoroczną. Łodygę ma wzniesioną, słabo rozgałęzioną, wyrastającą do 35 – 60 cm. Liście trójlistkowe, nieduże o brzegach drobno ząbkowanych. Kwiaty niepozorne, białokremowe, wyrastające z kątów liści pojedynczo, rzadziej po dwa. Owocem jest żółtobrunatny, wąski, sierpowato wycięty strąk, zawierający 12-20 nasion. Korzeń palowy, wrzecionowaty, stosunkowo słabo rozgałęziony, na nim występują brodawki, charakterystyczne dla motylkowatych. Kozieradka pochodzi z południowo-zachodniej Azji, obecnie jest uprawiana na Kaukazie, w Turcji, Iraku, Iranie, w tropikalnej części Azji i w północnej Afryce. Od dawna uprawiana była jako roślina pastewna, przyprawowa i użytkowa w krajach śródziemnomorskich (Hiszpania, południowa Francja, Włochy, Grecja) oraz w krajach północnoafrykańskich i azjatyckich. Obecnie uprawa jej dla celów leczniczych jest rozpowszechniona w wielu krajach zarówno w klimacie gorącym, jak i umarkowanym. W krajach afrykańskich i azjatyckich jest używana jako pokarm dla ludzi i zwierząt. Surowcem farmakopealnym (F. P. IV) są nasiona kozieradki – Semen Foenugraeci. Nasiona mają kształt romboidalny, spłaszczony, z widoczną bruzdką, typową dla nasion rodziny motylkowatych. Barwa nasion niejednolita – bywa zielonkawa oraz żółta aż do brunatnej. Zapach nasion charakterystyczny, smak gorzki.
