Pielegnowanie lukrecji
Pielęgnowanie polega głównie na niszczeniu chwastów w pierwszym okresie po założeniu plantacji. W latach następnych lukrecja wydaje dużo pędów z rozłogów podziemnych, co głuszy chwasty. Co roku wiosną należy też obcinać i usuwać zeszłoroczne pędy oraz redlić międzyrzędzia. Plantację lukrecji umieszcza się zazwyczaj poza płodozmianem, gdyż roślina pozostaje na tym samym polu 3-4 lata, jeżeli zakładamy plantację z rozłogów i 6 – 7 lat, gdy wysiewamy nasiona. Lukrecja stanowi zły przedplon, gdyż po wykopaniu korzeni na polu pozostają ułamane rozłogi, które przez dłuższy czas mogą wydawać pędy i stanowić zachwaszczenie. W Związku Radzieckim przeprowadzono pomyślne próby uprawy lukrecji w monokulturze pozostawiając przy zbiorze znaczną (2-3 t/ha) ilość drobnych korzeni i stosując równocześnie wałowanie i nawodnienia. Zbiór wykonujemy w trzecim lub czwartym roku po posadzeniu przy rozmnażaniu z rozłogów, przy wysiewie nasion – dopiero w szóstym, siódmym roku. Do zbioru przystępujemy późną jesienią lub bardzo wczesną wiosną, przed ruszeniem wegetacji. Wykopujemy korzenie i rozłogi łopatą lub wyorujemy pługiem. System korzeniowy lukrecji sięga wprawdzie bardzo głęboko do 4 m, ale główna jego masa znajduje się na głębokości 20 – 40cm. Po wykopaniu oddziela się części rozłogów przeznaczone na sadzonki, pozostałe rozłogi i korzenie płucze się szybko w zimnej wodzie i suszy w temperaturze około 35°. Po wysuszeniu surowiec przeznaczony do celów leczniczych należy okorować, tj. usunąć zewnętrzną warstwę kory. Okorowany surowiec ma żółte zabarwienie. Plon w naszych warunkach nie jest dokładnie ustalony. W przybliżeniu wynosi on 1,2-2,0 t/ha suchego i okorowanego surowca.
