Zastosowanie kozieradki
Surowiec znany był już w starożytnym Egipcie, w Grecji i Rzymie jako lek, przyprawa i używka. Do dzisiaj stosuje się kozieradkę w wielu krajach Azji i Afryki, gdzie używa się zarówno dojrzałych nasion, jak i świeżego ziela, zebranego w czasie kwitnienia. W medycynie nasienie kozieradki jest stosowane wewnętrznie jako środek ogólnie wzmacniający i przeciwmiażdżycowy, zewnętrznie – jako kataplazmy na wrzody i opuchliny. W wielu krajach ziela kozieradki, ściętego w okresie wykształcenia się strąków, używa się jako paszy dla zwierząt. Dodatek słomy bądź nasion do paszy przyspiesza wzrost zwierząt, działa ogólnie wzmacniająco i tucząco oraz wzmaga laktację. Należy jednak zachować umiar w stosowaniu, gdyż nieprzyjemny smak rośliny przechodzi do mleka. Zalecana jest również profilaktycznie przy zwalczaniu jałowości krów oraz przy zapobieganiu tężyczce pastwiskowej. Używana jest również w weterynarii zarówno zewnętrznie jako środek rozmiękczający i śluzowy, jak i wewnętrznie, m.in. jako odflegmiający. Zmienność w obrębie gatunku jest bardzo duża i dotyczy zarówno plonu, jak i zawartości ciał czynnych m.in. steroidów. Kilkuletnie badania Kisielewa i Volochina (1975) wykazały, że rośliny, uprawiane w tych samych warunkach miały, w zależności od pochodzenia, 1,27% do 0,51% diosgeniny. Autorzy zwracają również uwagę na duże wahania plonów kozieradki w zależności od przebiegu pogody.
